لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر علایم اختلال شخصیت مرزی زندانیان مرد شهرستان چناران بود.روش: پژوهش حاضر شبه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل زندانیان شهرستان چناران بودند که 30 نفر از زندانیان داوطلب که واجد معیارهای شمول و عدم شمول بودند به عنوان نمونه انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش جایگزین شدند. گروه آزمایش جلسات فردی و مهارت آموزی گروهی را دریافت نمود. ارزیابی در 4 مرحله پیش آزمون، 3 ماه بعد درمان، پس آزمون و پیگیری اجرا شد. ابزارهای اندازه گیری شامل مصاحبه بالینی نیمه ساختاریافته (SCID-II) و شاخص شدت اختلال شخصیت مرزی (BPDSI) بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج تحلیل واریانس مختلط نشان داد که گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معنی داری را در علایم اختلال شخصیت مرزی به خصوص در بی ثباتی هیجانی نشان داد؛ هرچند نشانه های ترک شدن، روابط بین فردی و عقایید پارانویید تغییری نشان ندادند.نتیجه گیری: پژوهش حاضر نشان می داد رفتاردرمانی دیالکتیک می تواند در کاهش علایم اختلال شخصیت مرزی موثر باشد و این تاثیر از پایداری لازم تا زمان پیگیری برخوردار است.

1مقدمه: نوجوانان در دوران رشد و تحول روانی قرار دارند و تجربه های ناامن از بدسرپرستی می تواند تأثیرات عمیقی بر روی سلامت روانی آن­ها داشته باشد. در این راستا پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی و رفتار درمانی دیالکتیک بر اجتناب تجربه ای نوجوانان بدسرپرست انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری شامل دانش­آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر همدان در سال تحصیلی 1404-1403 بودند. 45 نفر با روش نمونه­گیری غیرتصادفی در دسترس از سه مدرسه انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آزمایش 1 (15 نفر)، آزمایش 2 (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه پذیرش و عمل-نسخه دوم (AAQ-II) استفاده شد. طرحواره درمانی هیجانی بر اساس پروتکل لیهی و همکاران (2002) و رفتار درمانی دیالکتیک بر اساس پروتکل الگوی لینهان (1987) هر یک به مدت هشت هفته 90 دقیقه­ای به­صورت گروهی اجرا شدند. داده­ها به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-24 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین گروه­ها در متغیر اجتناب تجربه ای (01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت. نتایج آزمون بن فرونی جهت مقایسه بین گروهی نشان داد که بین گروه های طرحواره درمانی هیجانی و کنترل (01/0=P) و رفتار درمانی دیالکتیک و کنترل (01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت (05/0>P)؛ در واقع هر دو درمان نسبت به گروه کنترل تاثیر معناداری بر کاهش اجتناب تجربه ای تا مرحله پیگیری داشته اند؛ اما در مقابل بین دو گروه درمانی طرحواره درمانی و رفتاردرمانی دیالکتیک تفاوت معناداری وجود نداشت (67/0=P).  نتیجه گیری: یافته­ها دلالت بر این داشتند که مداخلات طرحواره درمانی هیجانی و رفتار درمانی دیالکتیک نقش مشابه ای در جهت کاهش اجتناب تجربه ای نوجوانان بدسرپرست داشته اند؛ بر این اساس اجرای این مداخلات برای کاهش اجتناب تجربه ای و بهبود سلامت روانشناختی نوجوانان بدسرپرست پیشنهاد می شود.

مقدمه رفتار درمانی دیالکتیک از درمان های موج سومی می باشد که اثربخشی آنها در دامنه ای از اختلالات روانی مورد آزمون قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر اضطراب و نشخوار فکری بیماران افسرده است. روش کار روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دوگروه (آزمون و گواه) بود. جامعه آماری شامل کارکنان ناجا مراجعه کننده به واحد مشاوره بیمارستان ثامن الائمه مشهد در سال 1397 بود که به روش نمونه گیری در دسترس 27 نفر از افراد افسرده طبق نمره برش14 در پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و نمره مساوی یا بالاتر از 16 در پرسشنامه اضطراب بک (BAI)انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه، رفتار درمانی دیالکتیک 13 نفر و گواه 15 نفر قرار گرفتند. پرسشنامه اضطراب بک (1993) و مقیاس پاسخ نشخوار فکری (1991) قبل از درمان روی هر دوگروه اجرا گردید. سپس رفتار درمانی دیالکتیک به شیوه گروهی در هشت جلسه و طی چهار هفته بر روی گروه آزمایش بر اساس راهنمای درمانی اجرا شد و گروه گواه هیچ درمانی دریافت نکردند. در خاتمه، دو گروه، مقیاس های پژوهش را تکمیل نمودند. ارزیابی پیگیری نیز سه ماه پس از اتمام درمان صورت گرفت. نتایج برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها نشان می دهد که رفتاردرمانی دیالکتیک در کاهش میزان اضطراب و نشخوار فکری تاکید داشته اند و بهبودی مشاهده شده در گروه آزمایش در پیگیری سه ماهه نیز حفظ شده بود. نتیجه گیری به این ترتیب یافته های پژوهش حاضر نشان دهنده اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک در بهبودی نشخوار فکری آسیب شناسانه و کاهش میزان اضطراب بیماران افسرده هستند.

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر حل تعارض بین فردی بیماران عروق کرونر قلبی بود.روش کار: این پژوهش از نوع نیمه مداخله ای پیش آزمون پس آزمون با گروه شاهد بود که در سال 1396 انجام شد. محیط پژوهش در اصفهان و جامعه پژوهش شامل بیماران مبتلا به کرونر قلب مراجعه کننده به پژوهشکده قلب و عروق اصفهان بود. 32 زن و مرد مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب با تحصیلات حداقل دیپلم، از پژوهشکده قلب و عروق اصفهان، به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و بعد از همتا سازی از نظر سن و جنس، به طور تصادفی در دو گروه آزمون (16 نفر) و شاهد (16 نفر) قرار گرفتند. از هر دو گروه با استفاده از پرسش نامه "حل تعارض (CRQ)"، مرحله پیش آزمون به عمل آمد. گروه آزمون به مدت 8 جلسه 2 ساعته (هفته ای یک بار) تحت آموزش رفتار درمانی دیالکتیک قرار گرفت. سپس از هر دو گروه، پس آزمون به عمل آمد. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 به روش تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: یافته ها نشان داد DBT بر حل تعارض بین فردی بیماران عروق کرونر قلب با اندازه اثر 0.81% تاثیر داشته است.نتیجه گیری: بر اساس نتایج، می توان گفت که رفتار درمانی دیالکتیک می تواند بر حل تعارض بین فردی بیماران عروق کرونر قلبی، تاثیر مثبت داشته باشد.

هدف اصلی این پژوهش، تعیین میزان اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک به عنوان راهکاری غیر دارویی برای کاهش میزان افسردگی و خودکشی دانش آموزان دختر بود. روش پژوهش، آزمایشی و جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر مقطع دبیرستان شهر تهران در محدوده سنی 15 تا 18 سال بود. حجم نمونه 30 دانش آموز و روش انتخاب آنها تصادفی بود. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه افسردگی کودک و نوجوانان و سنجش افکار خودکشی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. در مرحله مداخله گروه آزمایش به مدت 10 جلسه 2 ساعته تحت رفتار درمانی قرار گرفتند. در طی این مدت گروه کنترل هیچ نوع مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل داده ها به کمک نرم افزار (SPSS) انجام گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس تفاوت معناداری بین دو گروه نشان داد. یافته ها حاکی از آن است رفتار درمانی دیالکتیک در کاهش افسردگی و افکار خودکشی اثربخش است.

مقدمه: زنان مبتلا به سرطان پستان با چالش­های روانشناختی از جمله افسردگی، کاهش امید به زندگی و نقص در خودمراقبتی رو به رو هستند. به همین دلیل پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر امید به زندگی، خودمراقبتی و افسردگی در زنان مبتلا به سرطان پستان شهر اصفهان انجام گرفت. روش بررسی: روش پژوهش حاضر کمی و از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون –         پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل افراد مبتلا به سرطان پستان شهر اصفهان بود که در سال 1403 به مراکز درمانی شهر اصفهان مراجعه کرده بودند. در این مطالعه تعداد 30 زن مبتلا به سرطان پستان که توسط پزشک به این بیماری تشخیص داده شده بودند، با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه  آزمایش و گواه جایگزین گردیدند. افراد حاضر در گروه گواه و آزمایش در دو مرحله  پیش­آزمون و پس­آزمون به تکمیل پرسش نامه­های امید به زندگی، خودمراقبتی و افسردگی پرداختند. در تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کواریانس چند متغیره با استفاده از نرم افزار spss  نسخه 24 استفاده شده است. یافته ها: نتایج نشان داد که رفتار درمانی دیالکتیک میانگین نمره امید به زندگی وخودمراقبتی افراد شرکت کننده در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون در مقایسه با مرحله پیش آزمون  افراد گروه گواه به طور معناداری بیشتر افزایش داده است. از طرفی دیگر در گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه میانگین افسردگی در مرحله پس آزمون نسبت به پیش آزمون کاهش معناداری داشته است(05/0>p). نتیجه گیری: از یافته های پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت که روانشناسان و روانپزشکان می توانند برای افزایش امید به زندگی، خودمراقبتی و کاهش افسردگی زنان مبتلا به سرطان پستان از رفتار درمانی دیالکتیک و تکنیک های آن استفاده کنند.

مقدمه: رفتار درمانی دیالکتیک و درمان فراشناختی از درمان های موج سومی هستند که اثربخشی آنها در دامنه ای از اختلالات روانی مورد آزمون قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک و درمان فراشناختی برکاهش میزان افسردگی و نشخوار فکری بیماران افسرده است. روش کار: روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل مراجعه کننده به واحد مشاوره بیمارستان ثامن الایمه مشهد در سال 1397 بود که به روش نمونه گیری در دسترس 42 نفر از افراد افسرده طبق نمره برش پرسشنامه افسردگی بک(BDI-II) انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه، رفتار درمانی دیالکتیک 13 نفر، درمان فراشناختی 14 نفر و گواه 15 نفر قرار گرفتند. پرسشنامه افسردگی بک (1996) و مقیاس پاسخ نشخوار فکری (1991) قبل از درمان روی هر سه گروه اجرا گردید. . ارزیابی پیگیری نیز سه ماه پس از اتمام درمان صورت گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. و از نرم افزار spss 22 استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که هر دوی رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان فراشناختی در کاهش علایم افسردگی و نشخوار فکری تاکید داشته اند و بین اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک و درمان فراشناختی در کاهش علایم افسردگی و نشخوار فکری تفاوت معنا دار وجود ندارد (05/0P>). بحث و نتیجه گیری: بهبودی مشاهده شده در دو گروه آزمایش در پیگیری سه ماهه نیز حفظ شده بود. به این ترتیب یافته های پژوهش حاضر نشان دهنده اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان فراشناختی در بهبودی نشخوار فکری آسیب شناسانه و میزان افسردگی بیماران افسرده هستند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.